تاریخ جهان در صد شی یکی از معروف ترین برنامه های رادیویی یک شبکه معروف انگلیسی است که توسط موزه بریتانیا لندن تهیه شده است. دومین شی در این مجموعه، ابزار سنگی و برنده ای به قدمت ۱٫۸ میلیون سال است که مردمان اولیه از آن برای برش استخوان ها، گیاهان و چوب استفاده می کردند و به نوعی می توان آن را چاقوی باستانی دانست.

در این مطلب با یکی دیگر از گنجینه های ایران باستان و دوره شکوهمند هخامنشی آشنا می شوید که در موزه ای خارجی نگهداری می شود. دستبند با سر اردک، دستبندی قطوری و جذاب است که کاملا از طلا ساخته شده و به سنگ های ارزشمندی چون لاجورد و عقیق آراسته شده است. این دستبند نمونه ساده تری از دستبندی دیگر می باشد.

ونسان ونگوگ یکی از نقاشان شهیر قرن نوزدهم اروپاست که در طی روزهای زندگی خود تنها یک تابلو را فروخت و کارهایش درست پس از مرگ او مورد توجه بسیار قرار گرفت. شب پر ستاره نیز یکی از معروف ترین آثار ونسان ونگوگ است که رنگ های شفاف و جذاب، چرخش های دوست داشتنی قلم مو و سبک خاص نقاشی از ویژگی های جالب این تابلو می باشد.

مقبره هالیکارناسوس یکی از عجایب هفتگانه جهان باستان است که قدمتش به قرن چهارم پیش از میلاد بر می گردد و در شهر باستانی هالیکارناسوس و منطقه ای در ترکیه کنونی بنا شد. بر بالای این مقبره باشکوه، تندیسی مرمرین از ماسولوس، فرمانده هخامنشی و همسرش وجود داشت. امروزه این تندیس در موزه بریتانیا لندن قرار دارد.

اگر با دقت به این کلاه نگاه کنید، می بینید کلاه خودهای این دوره ایرانی، شبیه دستار و عمامه اند. بخش پایینی آن ها پیازی شکل و در انتها کشیده و باریک هستند. به نظر می رسد که این کلاه خودها تنها وسیله ای دفاعی در جنگ نبوده و بلکه به صورت همزمان کارکردی سمبولیک و دینی هم داشتند. این کلاه خود فولادی امروزه در موزه متروپولیتن نیویورک قرار دارد.

به بخشی از مساجد محراب می گویند که در داخل و به سوی قبله ساخته می شوند و در واقع سمت قبله و محلی که امام جماعت در آن نماز می گذارد را مشخص می کند. گنجینه ۷۰۰ ساله پیش رو بخشی از محرابی متعلق به یکی از مساجد کاشان است که مربوط به هنر دوره اسلامی می شود و امروزه در کمال تعجب در موزه هنر لس آنجلس قرار دارد.

در تمام دنیا و کتاب های باستانی، تاریخچه موزائیک را متعلق به هنر بیزانس و یونانیان می دانند، اما اخیرا یکی از اساتید باستان شناسی ایران در مصاحبه با ایسنا سخنان و شواهدی را رو کرده است که تاریخ را دگرگون می کند. به عقیده باستان شناسان متخصص ایرانی، کهن ترین موزائیک دنیا متعلق به ایران است و قدمتی بیش از ۴۰۰۰ سال دارد.

مردم مارلیک، قبیله ای با نژاد هندی-اروپایی بودند که در ۳۰۰۰ سال پیش در منطقه شمال ایران و تپه مارلیک سکونت گزیده بودند. تپه مارلیک جایی در دره گوهررود و نزدیکی شهر رودبار است که تا سال ۱۳۴۰ بقایای بی نظیری از یک تمدن کهن و فراموش شده را در دل خود پنهان کرده بود. این جام نیز متعلق به تپه مارلیک گیلان است و در موزه مینیاپولیس قرار دارد.

تندیس سگ های کوچک متعلق به تمدن مرو-بلخ و منطقه باختر ایران، مکانی در افغانستان و تاجیکستان کنونی می باشند. تمدن مرو-بلخ یکی از تمدن های کهن ایرانی است که قدمت آن به عصر برنز و سال های ۲۳۰۰-۱۷۰۰ پیش از میلاد بر می گردد. این تندیس های استثنائی از نقره ساخته شده و گواه روشنی از مهارت استادانه جواهرسازان ایرانی می باشند.

تاریخ جهان در صد شی یکی از معروف ترین برنامه های رادیویی یک شبکه معروف انگلیسی است که توسط موزه بریتانیا لندن تهیه شده است. در قسمت اول این مجموعه به سراغ مومیایی و تابوت کشیشی مصری می رویم که هزار سال پس از رامسس بزرگ و تونتخامون و در زمان حکومت یونانی ها بر مصر، زندگی می کرد.

این تندیس در حال عبادت، به همراه اشیا باستانی و با ارزش دیگری در تپه شوش و در نزدیکی معبد اینشوشیناک (خدایگان مورد عبادت آن زمان ایلامی ها) یافت شد. اشیاء یافت شده در این منطقه همگی از جنس زر، سیم، لاجورد و یا عقیق جگری بودند. با توجه به مجسمه زرین و جزئیاتی همانند آرایش مو و صورتش، می توان آن را با قطعیت تندیس یک پادشاه دانست.

تندیس طلایی مرد و بز

استفاده از قیر در ساخت تندیس ها، یکی از ویژگی های منطقه باستانی شوش بوده که قدمتی ۶ هزار ساله دارد. کاسه های قیری یکی از وسایل لوکس و مجلل باستانی است که اغلب در قبرها و دفینه های آپادانا کشف شده اند. این کاسه سه پایه نیز از قیر ساخته شده و قدمتش به دو هزار سال پیش از میلاد مسیح بر می گردد.

از دیرباز جلدهای کتاب را برای حفاظت از کتاب، جلوگیری از آسیب دیدن برگه های آن و خود جلد مورد استفاده قرار می دادند. در ایران ساخت جلدهای کتاب از اواخر قرن سیزدهم میلادی رایج بود اما قدمت استفاده از نقاشی های لاکی بر روی کتاب ها به اواخر قرن پانزدهم میلادی بر می گردد. این جلد کتاب نیز مزین به نقوشی زیبا و باقی مانده از دوره صفوی است.

ترومپت ها و طبل ها تنها سازهای موسیقی شناخته شده در تمدن آمودریا هستند که در طی هزاره سوم پیش از میلاد و در منطقه مرو-باختر ساخته شده اند. یکی از زیباترین ترومپت های به جا مانده از این تمدن کهن ایرانی، ترومپتی برجسته و به شکل سر یک انسان است که از نقره ساخته شده و امروزه در موزه لوور پاریس قرار دارد.

ترومپت باسر انسان تمدن بلخ

گنجینه آمودریا یا جیحون، مهم ترین و بزرگ ترین گنج برجا مانده از امپراتوری بزرگ و باشکوه هخامنشی است که در مجموع شامل ۱۷۰ شی زرین و سیمین می شود. آویز پرنده هخامنشی نیز جزئی از گنجینه با ارزش آمودریا می باشد که در شکل یک پرنده شکاری، احتمالا عقاب یا باز خلق شده است. امروزه این آویز در موزه بریتانیا لندن قرار دارد.

پابلو پیکاسو یکی از مشهورترین و معروف ترین نقاشان قرن بیستم میلادی است که حتما تا به حال نامش را بسیار شنیده اید. تابلوی زن گریان پیکاسو یکی از آثار شناخته شده اوست که پیکاسو آن را با الهام از چهره معشوقه خود کشیده است. زن گریان همچنین یکی از شخصیت های تابلو مشهور گرنیکا می باشد که در آن تابلو کودک مرده خود را در آغوش گرفته است.

این نشان ۴۸۰۰ ساله لاجوردی، احتمالا کاربردی زینتی داشته اگر چه از کارکرد دقیق تر آن اطلاعی در دست نیست. نشان در دو طرف خود مزین به نقوشی برجسته است که صحنه عاشقانه زوجی را به تصویر می کشد. محققان محل ساخت نشان لاجوردی را شهر کرمان می دانند و معتقدند مربوط به تمدن باشکوه و باستانی عیلامی می باشد.

دست برنزی پیش رو هدیه ای است که به یکی از هزاران خدای تمدن سبا به نام تألب ریام اختصاص یافته بود. این تندیس که نشانگر دست راست بوده با جزئیات و ظرافت بی نهایتی خلق شده که این احتمال وجود دارد برای ساخت آن از دست خود مالک تندیس استفاده شده. جالب آن که دست راست در جهان باستان نماد خوش یمنی بوده می باشد.

بر روی این مرکب دان برنجین نقوش ۱۲ گانه دایره البروج به چشم می خورد و در بخش هایی نیز به نقره و مس آراسته شده است. ارتفاع آن زیاد نیست و تنها در حدود ۶ سانتی متر می باشد و قطری در حدود ۸ سانتی متر دارد. قدمت مرکب دان برنجی به قرن ششم خورشیدی و احتمالا دوره خوارزمشاهیان بر می گردد.

مرکب دان نقره ای و مسی

محراب ها بخشی از مساجد هستند که در داخل و به سوی قبله ساخته می شوند و در واقع محلی را که امام جماعت در آن نماز می گذارد را مشخص می کند. محراب باشکوه پیش رو متعلق به مدرسه تاریخی امامیه است که این مدرسه در قرن هشتم خورشیدی و درست پس از سقوط حکومت ایلخانی در اصفهان ساخته شد.

محراب مدرسه امامیه اصفهان
صفحه 1 از 912345...انتها »
This is search results
در حال بارگذاری ...